Yine arayı açmışım blog.
Yazmak beni böyle rahatlatırken nasıl uzaklaşıyorum böyle bilmiyorum.
Belki de sadece ruhsal olarak kötüyken yazmak istiyorum.
Acı ama mutluyken aklıma bile gelmiyor.
Keşke yine mutlu olsam da aklıma gelmesen.
Ama şimdi her gördüğüm boş sayfaya bir şeyler karalayacak duruma geldim.
Hayat yine beni bir çıkmaza sürüklüyor seçimlerimin arasında sıkışıp kalıyorum.
Kalple mantığın bu kadar çok çatışması çok mu normal?

22 yaşında biri olarak nerdeyse 5 yıldır duygusal olarak bir şey yaşayamıyorum.
Yaşayamıyorum diyorum çünkü resmen 'hissedememe' hastalığına yakalandım.
Böyle bir hastalık var mı ondan da emin değilim.
Kısacası hiçbir şey hissedemiyorum. Birinden hoşlansam en fazla beş dakika sürüyor bu durum.
Bu beş yılın sonunda gerçekten birine karşı bir şeyler hissetmeye başladım.
İlginç olacak ve bu hislerim 5 gündür artarak devam ediyor.
Keşke normal bir ilişki yaşayabileceğim biri olsaydı.
Ama 3 yıllık ilişkisi olan şu an ara vermiş ama hala 'onu seviyorum..sevgilim' diyerek bahseden biri.
Kötü kadın durumunda olmak istemiyorum.
Ama duygularıma engel olamıyorum ve bu durum benim için o kadar ekstrem ve özel ki bu duyguları kaçırmak da istemiyorum.
5 yıl boyunca hissiz bir odun olarak yaşayan ben bu duygulara o kadar yabancılık çekiyorum ki ne yapacağımı bilmiyorum.
Arkadaş gibi davranıp arkadaş olmak istemiyorum.
Etrafıma  kendime rol yapmaktan o kadar sıkıldım ve bunaldım ki artık bende mutlu olmak istiyorum.
Sevmek,hoşlanmak, etkilenmek bu kadar zorken bu duygulara sahip olmak bana artık imkansız olarak gelmişken şimdi hiçbir şey yapamamak olmak bana acı veriyor.
Aslında yapmam gereken tek şey içimde salakça yeşeren o umut filizini kökünden kazımak.
Umarım bunu başarabilirim.
Umarım bu sefer doğru seçimleri yapabilirim.